Gu’ergou SPA Hotel (古爾溝溫泉山莊), Autonomiczna Prefektura Ngawa Mniejszości Qiang i Zang (阿壩藏族羌族自治州), 2014-12-16 17:56:19 +0100
Dzień 114 w Chinach
Jestem w SPA, gdzieś w górach, w zachodnim Syczuanie. Nie jest to oczywiście SPA w takim sensie, do jakiego przywykłem w Polsce, z sauną fińską i rzymską, małym basenem, leżakami, kapciuszkami kąpielowymi, szlafrokami, olejkami eterycznymi i maszyną do kostek lodu, który można potem wrzucać za kołnierz znajomym i krewnym; z ciągle tą samą muzyką relaksacyjną i zabiegami kosmetyczno-ogólnorozwojowymi. Obiekt wygląda jak zamrożone w czasie lata 80., z tym że w latach 80. nie mógłbym, oczywiście, wozić ze sobą komputera i pisać blogaska. Uczennica, z którą tu przyjechałem (i która wpadła na pomysł całej tej eskapady w środku tygodnia, przewiozła mnie tu i ufundowała właściwie jak dotąd prawie wszystko), narzekała, że w pokojach śmierdzi. Ja właściwie nie zauważyłem żadnego szczególnie uciążliwego smrodu, może też dlatego, że sam nie pachnę najpiękniej. Mam tylko dla siebie pokój dwuosobowy z łazienką, telewizorem i czajnikiem, nie ma za to Wifi ani centralnego ogrzewania.

Jeśli chodzi o SPA, to jak dotąd widziałem właściwie tylko niewielki (ale też niemały) odkryty basen z wodą termalną. Jest on na tyle odkryty, że czasem śnieg pada na głowę, ale kąpać się można, od biedy można nawet popływać. Woda jest czysta i ciepła, nie jakoś powalająco gorąca, ale też nie chce się z niej wychodzić, ani nawet wystawiać głowy ponad powierzchnię. Nad wszystkim czuwa marmurowy posąg obnażającej się niewiasty.

Kiedy już przyjechaliśmy do tej wioski i zakwaterowaliśmy się, poszliśmy na kolację. Nie wiem do końca, dlaczego, ale to miejsce skojarzyło mi się z małymi wioskami gdzieś na dalekiej Syberii — prawdopodobnie dlatego, że nigdy nie byłem w Rosji, a tym bardziej na Syberii. Nie miałem wielkich wymagań: byłem gotów zjeść cokolwiek, byleby to nie był rosół z kozy, cuchnący stajnią. Trafiliśmy do niewielkiej restauracji tuż koło hotelu. Na ścianie w sali wisiała haftowana martwa natura. Telewizor pokazywał oficjalne wiadomości na CCTV13; akurat puszczali reportaż o zmianach, jakie dokonały się w ciągu piętnastu lat po powrocie Makau do ChRL. Uśmiechnięci reporterzy rozmawiali z uśmiechniętymi, a czasem i nieuśmiechniętymi, mieszkańcami, którzy z kantońskim akcentem opowiadali o życiu w dawnej portugalskiej kolonii. Zgodnie z syczuańskim zwyczajem, w restauracji nie było ogrzewania. Wprawdzie temperatura na sali była znacznie wyższa niż na zewnątrz, ale przy każdym oddechu z ust wydobywał się słup pary. Przy sąsiednim stoliku siedziało czworo ludzi. Pewien łysy jegomość wraz z małżonką przyglądali mi się uważnie. Później tego wieczoru, ów jegomość powiedział mi, że zastanawiał się wtedy, czy aby rozumiem ich język. Ale jego małżonka powiedziała: „Od razu, jak go zobaczyłam, wiedziałam, że na pewno mówi po chińsku. Biały niemówiący po chińsku nigdy by się tu nie zapuszczał.” Kiedy już wyszedłem z szafy i przemówiłem swoją łamaną chińszczyzną, okazało się, że ludzie ci mieszkają w tym samym hotelu i akurat wybierają się wieczorem na radosne pluskanie w gorących źródłach (po chińsku mówi się na to 泡溫泉).

Ponieważ w pierwotnym zamyśle wyjechałem na narty, a na nartach zawsze prędzej czy później idzie się do sauny albo na basen, zabrałem ze sobą kąpielówki i okulary pływackie. Wprawdzie pływam jeszcze gorzej, niż gram na trąbce, ale lubię od czasu do czasu zanurkować na dno brodzika i policzyć ryby. W tym akurat doliczyłem się tylko jednej. Pluskałem się i udawałem, że pływam, a uczennica nawet nie udawała, bo ma słaby wzrok i nie chciała pływać po omacku. W końcu przyszło Pogodne Chińskie Małżeństwo. Kąpali się, rozmawiali radośnie po syczuańsku, a w pewnym momencie, zdaje się, kopulowali przez pewien czas pod powierzchnią wody. Potem trochę rozmawialiśmy. Pamiętam, że mówił wtedy o atrakcjach w Bipenggou (畢棚溝), i że słowo 湖泊 (hu2po1, jezioro) wymawiał jako „fupo”. Pogodny Pan nauczył mnie wówczas słowa, o którym moja uczennica mówiła, że jest bardzo nieładne, i że na jego dźwięk każda szanująca się syczuańska dziewczyna powinna się zaczerwienić, albo nawet obrazić.

2014-12-17 18:08:13 +0100
Dzień 115 w Chinach
Najwolniejszy internet, z jakim się zetknąłem w czasie podróży po Chinach. Drugie miejsce po tanim hotelu w Sofii. Od pół godziny próbuję załadować na Fejsa kilka zdjęć z Bipenggou (畢棚溝). Do tej pory nie jestem pewien, co oznacza znak „溝”.

2014-12-30 00:34:40 +0800
Day 128 in China
Once again I’m on the train to Xi’an. I wouldn’t normally travel to the same place twice, given how many places I still haven’t visited in China, but this time it’s really not just for traveling or sightseeing. The real reason I’m going there is the amazingly likable Taiwanese girl I met on the train to Xi’an the last time. The other real reason it that I’m going to celebrate New Year’s Eve there.

I got the middle bunk this time, but I exchanged it with some Chinese man, so I sleep on the top bunk once again. It’s a bit of a nuisance. In this train, for Hard Sleepers there is a sort of half-closed compartments, which implies several things:

• people won’t be staring at your feet while you sleep,
• it is much easier to get on your bunk, because you don’t have to climb from the side of the window, but you just climb from one bunk to the other, plus there are things to help you climb, like small steps where you can put your feet,
• it means that all space for luggage is actually in your compartment, and it’s harder to get it down than if it’s in the corridor.

Last time I went to Xi’an, I took with me a big red suitcase and a smaller backpack to act as carry-on luggage while traveling, but shortly afterwards I realized I didn’t actually need half of all the stuff I brought; like that huge melon and yoga mat —I never did yoga during the 6 days or so in Xi’an, and I could buy a melon just as well in Xi’an. My friend also found it quite funny that in such big a suitcase there were not enough clothes for the whole stay (哈哈 你帶一大堆東西不帶衣服).

For the last years I’ve been really ignorant about what was happening in the big world and even my own country. But in China I cannot use Facebook from my dumbphone, so pretty often when I’m eating or doing the opposite thing, I get to read some Chinese news from Bing. They are usually politically biased and probably don’t say too much about the situation in Poland, but there is something about the news in Poland that really bugs me.

Remember what news looked like, say, ten years ago? When you opened a news portal, like Gazeta.pl or Onet.pl, what you saw were headlines dealing with the most important matters, first in Poland, then in the other galaxies. When there were big news, like of a terrorist attack or natural disaster, they would be written in big red letters on the top of the page. All headlines were meaningful and told you more or less what the article was about. It’s still like this in Germany. It’s still like this in big Western countries. It’s still like this in China. The news may be all made up, they may be manipulated and stuff, but they still follow some rules of journalism.

And Poland? When I want to read some Polish news and open, say, Onet, the first thing I see is a bunch of ads (well, or I would probably see them without AdBlock Plus,) then a few meaningless headlines about the political situation in Poland, which recently made a long way from bad to funny, from funny to pathetic, then from pathetic to really embarassing. These are never written in a direct, factual way; if they were, no one would ever read them. Instead of writing something like “The Soviet Union To Sign a Treaty with Burkina Faso,” they would probably say something like “These Damn Niggers Can Kiss My Buttocks, Says Putin”. Then you would open the page to find out no one actually said anything like that and that all the article is about is some lousy treaty. After political news comes sport and celebrities, with things like conflicts in the Middle East, famine or earthquakes omitted, because everyone knows the world is not an easy place, anyway. When they write about celebrities, they always write something like “See What Marta Wierzbicka Showed on TVN,” but there is usually no point in opening, unless you’re interested in a bombshell showing her new collection of winter jackets, sponsored by TVN. Or whatever. Geez, when some kids were slaughtered somewhere in Pakistan, I found out about it via Avaaz, and on the following day there was nothing about it on Onet. When the prices of petrol dropped by a quarter in Poland, I first heard about it from my family when they came over for Christmas. Well, whatever, I don’t think I should care, anyway.

The cool thing about many things in China is that they look like the 80s. This train looks exactly like this.