Dziś wypróbowałem swój nowy rower, przejechawszy się nad morze, za kanał i z powrotem. Krótka trasa, może z 20 km, co to dla mnie. Ze sobą miałem tylko plecak, a w nim: kurtkę (0,00 zł, pewnie z demobilu), nieekologiczną butelkę wody (2,19 zł, nie moje pieniądze), starą paczkę chusteczek, zeszyt od esperanto (dawno zresztą nieużywany), portfel (prezent od któregoś z licznych Gwiazdorów), legitymację szkolną i prawie zużyty krem do opalania, którego zapach do niedawna przypominał mi Włochy — gdybym wiedział, że się tam nie opalę, pewnie bym go nie kupował. Na sobie spodnie, nie za moje pieniądze, koszulka, nie za moje pieniądze, dosyć mocno grunge’owa — z jednego z licznych berlińskich H&M-ów — ma już ze 2 lata; i sznureczek z blessingiem, który dała mi Marta, partnerka prezesa naszego ośrodka. Brak wkładu własnego. W kieszeni 20 zł na filtr do wody, którego nadal nie kupiłem — matka będzie zła. Pieniądze cudze.

Za kanałem jest obecnie tak samo ładnie, jak zwykle, tylko bardzo mocno wieje; obawiam się wręcz o stan zdrowotny mojego karku po tak długim wystawaniu na zimnym wietrze — jakiejś krzywej, zamorskiej bryzie. Równie dobrze można by mnie okładać po prawym barku kawałkiem dziobu Titanica owiniętym w wodorosty, a czułbym się co najmniej tak ubogo jak Ajsberg. Z kamieni nazbieranych u stóp wydm zbudowałem stupę; jest krzywa i nieforemna, pełno było przeciwności przecież — wiało po nieosłoniętym karku, nie miałem nawet noża, zapałek, ciepłych ubrań, jedzenia; broni, amunicji, nawet kawałka sznurka; sam w niezmierzonym bezmiarze samsary. Ciemności mogły nadejść lada chwila, było coś około 16:30; kiepska konstrukcja sypała się, ale podołałem; z chłodu i odwodnienia cierpiałem na problemy z koncentracją, kiedy położyłem ostatni kamień, wstałem, szybko padłem i w pokłonie wyraziłem życzenie.

— Nasz Tomek? — wykrztusiłem do telefonu, ostatkiem sił, nim wściekły, zachłanny żywioł wyrwał ostatni dech z mej piersi. — Czy mógłbyś przelać mi dychę, tobym spróbował coś zjeść w Mielnie?

Nie doszła.

Brak wkładu własnego. Czy ja nie jestem ubogi?